Ochtend met Tiffany Schroot

Schroot klein Ochtend met Tiffany Schroot

In het kader van poëzie op vrijdag start ik met het behangen van de PoëziePlaMuur. Daarvoor heb ik twee ‘huisdichters’ aangetrokken. Van de ene, genaamd Tiffany Schroot, vandaag het eerste gedicht. De andere huisdichter maakt binnenkort haar intrede.

 


Ochtend

Niets rest dan jouw peuken in de asbak.
Ik durf ze niet weg te gooien. Het zal dan
zijn alsof je voorgoed uit mijn leven bent
verdwenen. Ja, dat zou mooi zijn en ik blijf
rustig zitten op de bank.

De hakken van een buurvrouw galmen
door de flat. De radiator ruist. De koelkast
zoemt. Mijn moeder wacht op mij. Ik ben
er niet. De telefoon rinkelt en ik ben er niet.
Al weken reageer ik nergens op, want ik
ben verdwenen, maar jij blijft.

Tiffany Schroot

Reageren uitgeschakeld

Filed under Nederlands, poëzie

Comments are closed.

Time executed 0 seconds